//
you're reading...
Maatschappij, Nieuws

De levenseindekliniek

In reactie op de uitzending van Nieuwsuur van 19 januari 2011.

Er zijn plannen voor een levenseindekliniek, die opereert binnen de huidige euthanasiewetgeving. Euthanasie is op zich al een lastig onderwerp voor veel mensen, maar een aparte kliniek om mensen dood te laten gaan zal ongetwijfeld nog veel meer weerstand oproepen.

In Nieuwsuur gaf Lode Wigersma van KNMG in een interview drie weinig steekhoudende tegenargumenten: argument 1 en 3 waren eigenlijk hetzelfde, namelijk dat er wellicht ook andere opties zijn dan levensbeeindiging en dat daarnaar gekeken moet worden. Natuurlijk is dat waar, maar dat doet de kliniek ook. En argument 2 was dat drie dagen opname te kort is om een oordeel te vormen, terwijl dat al gebeurt in het traject voorafgaande aan de opname. Zelfs als je dat traject niet in orde vindt, is dat geen argument tegen het bestaan van een levenseindekliniek op zich.

Er worden verschillende argumenten aangevoerd voor deze vorm van levensbeeindiging voor psychiatrisch patienten: iemand die echt dood wil kun je niet tegenhouden, en iemand rustig laten sterven in het bijzijn van familie is een stuk prettiger voor de patient, familie en voor de mensen die anders – plat gezegd – de zelfmoordenaar van de rails mogen schrapen. Ik zeg het respectloos, bewust, omdat het ook van geen enkel respect voor mensen  getuigt dat we ze blijkbaar geen andere opties laten dan dit soort ‘noodoplossingen’.

Ik ben ontzettend voor een levenseindekliniek. Al was het maar omdat het zorgt voor maatschappelijk debat over hoe we om willen gaan met de dood in onze maatschappij. De dood is wat mij betreft namelijk niets anders dan een laatste onderdeel van het leven. Het hoort er gewoon bij en ik vind het jammer dat het zo weinig bespreekbaar is.

Ik ben ook blij dat er een oplossing komt voor mensen met psychische klachten die daarbij niet geholpen kunnen worden. Er zijn mensen die genezen, er zijn mensen die leren omgaan met hun klachten en er zijn mensen die het leven enigszins acceptabel vinden wanneer ze hun klachten kunnen onderdrukken met medicijnen. Maar er zijn ook mensen die een gevaar blijven voor zichzelf en anderen, die iedere dag ongelukkig zijn en worstelen met alle aspecten van het leven, en waar nog geen geschikte (al dan niet medicamenteuze) behandelingen voor zijn.

Wat ik ook hoop, is dat een levenseindekliniek ervoor zal zorgen dat er meer aandacht komt voor geestelijke gezondheidszorg, het stadium voor de levenseindekliniek. Het is heel mooi dat mensen als Wigersma geloven dat er best andere opties zijn, maar de geestelijke gezondheidszorg in Nederland is verre van optimaal geregeld: het is een bureaucratische bende. Er zijn ellenlange wachtlijsten, zelfs voor mensen die acuut hulp nodig hebben omdat ze een gevaar voor zichzelf of anderen vormen. Daarnaast worden mensen vaak van het kastje naar de muur gestuurd: iemand krijgt een diagnose en moet dan naar een specifieke hulpverlener – die stelt echter een andere diagnose en weigert vervolgens verder de patiënt te behandelen. Vervolgens kan de patiënt weer op de wachtlijst voor een andere behandelaar. Of mensen krijgen jarenlang geen hulp, omdat verschillende artsen het niet eens worden over de diagnose — de patiënt kan vervolgens niet opgenomen worden, omdat een kliniek alleen mensen met een specifiek probleem wil behandelen. Of een patiënt raakt alleen verder van huis, omdat er op basis van een twijfelachtige diagnose behandeld wordt met zware medicatie waarvan niet duidelijk is of die wel geschikt is, waarbij m.i. voorbijgegaan wordt aan de negatieve effecten van de medicatie; het op de gok behandelen met antipsychotica bijvoorbeeld. Dat zijn allemaal voorbeelden die ik in mijn directe omgeving heb meegemaakt.

Overigens is de groep psychiatrisch patiënten die hulp van de levenseindekliniek zal vragen waarschijnlijk relatief klein, hoewel de aandacht voor deze groep in de uitzending van Nieuwsuur wellicht anders doet vermoeden. In 2009 pleegden 1525 mensen zelfmoord. Het grootste deel daarvan door ophanging of verstikking, een verschrikkelijke manier om dood te gaan.  De grootste groep zelfmoordenaars is ouder dan 80, terwijl het aantal zelfmoorden onder alle andere leeftijdsgroepen, met uitzondering van de vijftigers, daalt. (Bron: CBS). De discussie is dus belangrijk, maar uiteindelijk zal de kliniek vermoedelijk voornamelijk helpen bij ouderen die lichamelijk op zijn, het gevoel hebben dat hun leven voltooid is, of zwaar dementerend zijn.

Advertenties

Reacties

8 gedachtes over “De levenseindekliniek

  1. Grootste groep zelfmoordenaars ouder dan 80? Eerlijk? Goh.

    Geplaatst door Liselotte | 21 januari 2011, 13:22
  2. Interessante toevoeging over een vergelijkbare kliniek in Zwitserland:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Dignitas_(euthanasia_group)

    Geplaatst door Alicia Hobbel | 21 januari 2011, 18:34
  3. Bij Eskimo’s bestond het gebruik, dat als iemand merkte, dat hij door ziekte en zwakte het voortbestaan van de groep in gevaar bracht, dat hij zich afzonderde en in de koude poolnacht dood vroor. Die morele dwang mag in Nederland nooit goed gevonden worden. Aan zo’n kliniek kleeft het risico van een glijdende schaal.
    Er zijn mensen, die geloven, dat het leven hun door God gegeven is en dat alleen Hij het leven kan terug nemen. Die groep is vandaag een minderheid. Zelfs als ze nog een meerderheid vormde, zou ze het aan anderen niet mogen verbieden. Dat is mijn mening.
    Ik weet ook, dat je zelfdoders niet kunt tegenhouden als ze werkelijk dood willen. Toch blijkt het vaak een impulsieve daad. Bij een mislukte poging blijkt men vaak gelukkig te zijn, dat het niet gelukt is. Mensen, die een tijd lang de neiging gevoeld hebben, zijn blij, dat ze nog leven. Zonder zelfdoders te veroordelen moet toch het ideaal zijn, dat we het leven durven volhouden. Ondergraaft het bestaan van zo’n kliniek dat ideaal?
    De nabestaanden, die het vaak niet hebben zien aankomen en pas achteraf zich realiseren, dat er wel signalen waren, hebben het er vaak moeilijk mee, nog jaren. Het rouwproces valt nog veel zwaarder.
    Vandaar dat er strakke regels zijn rond euthanasie en hulp bij zelfdoding verboden is. Er zijn echter gevallen, waar het en voor de lijdende mens en voor zijn omgeving vreselijk is, dat niet voldaan wordt aan de criteria. Ik denk, dat we daar meer over moeten nadenken. Er valt nog veel meer over te schrijven.

    Geplaatst door John Jorna | 21 januari 2011, 18:37
    • In hoeverre is er sprake van een glijdende schaal wanneer deze kliniek vorm krijgt binnen reeds bestaande wetgeving?

      Wat doet je vermoeden dat mensen zich onder druk gezet zullen voelen een einde aan hun leven te maken? Het gaat om een kliniek om mensen die zelf dood willen.

      Daarnaast, ondanks dat ik zelf ook vind dat dit niet de bedoeling is, is het wel zinvol om je af te vragen waarom je vindt dat dit niet de bedoeling is.

      En de tegenvraag: is het wel ok dat mensen nu zich gedwongen voelen, of letterlijk gedwongen worden, om door te leven?

      Geloof is wat mij betreft totaal irrelevant in deze kwestie. Als iemand gelooft dat dit niet ok is, zal niemand hem of haar ertoe verplichten gebruik te maken van deze kliniek. Er zijn ook mensen die geloven dat bloedtransfusies niet de bedoeling van god zijn, dat laten we ook geen argument zijn wanneer het gaat over bijvoorbeeld bloedbanken of medische ontwikkelingen.

      Hoe kom je aan het beeld dat mensen vaak blij zijn gered te worden? Even zonder dat ik wil beweren dat het niet zo is, maar als je daar meer kennis over hebt zou ik graag van je weten hoe je daar aan komt, want ik vraag me dus heel erg af hoe het mensen gemiddeld genomen vergaat na een suicidepoging. Mijn eigen ervaringen zijn dat de mensen die een poging gedaan hebben erg ver heen waren en na jarenlang tobben nog steeds niet eens vaag in de buurt van genezen komen namelijk. Nou ken ik er ook niet heel erg veel, en mensen lopen er niet bepaald mee te koop. Ik weet niet of je de uitzending van Nieuwsuur gezien hebt – in het filmpje zat een meisje met borderline die een poging had gedaan omdat ze zeven jaar met borderline al te zwaar vond en er enorm tegenop zag om daar nog pak ‘m beet zestig jaar mee door te moeten leven. Dat soort gevoelens moet je m.i. echt erkennen. Ze kwam nog niet over alsof ze blij was gered te zijn. Hetzelfde gold voor de dochter van de moeder die vertelde dat haar kind in een psychiatrische kliniek zelfmoord gepleegd had door verstikking – het was al de zoveelste poging en na eerdere pogingen was ze boos dat het mislukt was. Die mensen zijn er ook, en hoe moeilijk dat ook is om te begrijpen en hoezeer het wellicht indruist tegen ons eigen overlevingsinstinct en onze eigen gevoelens blij te zijn dat we leven, we moeten dat niet van tafel vegen met het idee dat iedereen heus wel weer van het leven zal kunnen genieten in de toekomst.

      Ik kende maar een persoon die zelfmoord gepleegd heeft en dat kwam bepaald niet onverwacht. De andere mensen die pogingen gedaan hebben of waarvan ik weet dat ze eraan dachten, zaten ook allang in een traject van hulpverlening. Ik zeg niet dat je ongelijk hebt, maar het komt in ieder geval niet overeen met mijn eigen beeld.

      Bovendien, de mensen die het impulsief doen, zullen dat nog steeds impulsief doen en niet via deze kliniek. Die kliniek staat daar totaal los van – als de kliniek al iets doet, dan is het mensen die impulsief dood willen afremmen, niet aanmoedigen.

      Waarom moet willen leven het ideaal zijn voor iedereen? Wie ben jij om voor alle mensen te bepalen dat ze dat moeten willen?

      Er valt inderdaad nog veel meer over te schrijven en te discussiëren.

      Geplaatst door Alicia Hobbel | 21 januari 2011, 17:57
  4. Beste Alicia,
    Ik heb inderdaad veel ervaring met zelfmoord in mijn directe omgeving. Ik heb dus ook kunnen waarnemen wat het voor de nabestaanden betekent. Maar al die dingen behoor ik niet op het internet te plaatsen. Ik ga nu werken aan een uitgebreide reactie (want er valt veel meer over te schrijven) met ook diverse artikelen.
    Als je mij een e-mail stuurt, kan ik daar mijn reactie naar sturen.

    Geplaatst door John Jorna | 26 januari 2011, 17:17
  5. Ik heb teksten gereed om naar jouw e-mailadres te sturen, maar dat ken ik niet. Stuur mij dus een e-mail s.v.p. John Jorna

    Geplaatst door John Jorna | 27 januari 2011, 20:56

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Tweets that mention De levenseindekliniek « Alicia's Weblog -- Topsy.com - 21 januari 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

In de categorie 'redenen waarom ik een slechte veganist ben'. Ik heb veel te dieronvriendelijke humor.

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 931 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: