//
you're reading...
Maatschappij

Anticonceptie en emancipatie

Anticonceptie, en dan met name de anticonceptiepil, heeft een belangrijke rol gehad in de emancipatie van de vrouw. De vrouw kreeg veel meer zeggenschap over haar eigen lichaam. Zwanger worden hoeft niet meer per se, je kunt het uitstellen of het helemaal laten. Het maakte het leven makkelijker, je hoefde niet bang te zijn voor een kind op het moment dat dat niet uitkwam om wat voor reden dan ook. Voor je carrière, voor je relatie, omdat je financiële situatie er niet naar was, of omdat je er gewoon geen behoefte aan had.

Sinds die tijd is er veel veranderd. Er zijn steeds meer technieken gekomen, de medische wetenschap heeft veel ontwikkelingen doorgemaakt. Ze kunnen je hart opereren zonder je borstkas open te snijden, kanker valt meestal goed te genezen, met de meest beangstigende ziektes valt tegenwoordig redelijk te leven. De gekste dingen zijn mogelijk. Maar een echte vrouwvriendelijke vorm van anticonceptie lijkt er nog steeds niet te zijn en anticonceptie is nog steeds vrijwel uitsluitend beschikbaar voor de vrouw, tenzij je sterilisatie mee wilt tellen.

De pil is het meestgebruikte anticonceptiemiddel. Het kan zorgen voor libidoverlies, depressies, hoofdpijnen, schimmelinfecties, pijnlijke borsten en noem maar op. Niet bij uitzondering. Het schijnt zelfs dat een kwart van de vrouwen in het eerste jaar al stopt vanwege de bijwerkingen, en dan met name vanwege libidoverlies en stemmingsveranderingen. Een aantal vrouwen komt er daarnaast nog eens achter dat ze hier last van had op het moment dat ze stopt met de pil. Dat komt ook omdat veel vrouwen jong beginnen met de pil en daarom eigenlijk niet beter weten. Ik ben er zelf zo een: met veertien jaar begonnen met de pil, dus ik wist niet beter. Toen ik op mijn zesentwintigste stopte, merkte ik opeens dat mijn hoofd enorm opklaarde. Uiteindelijk heb ik nog andere pillen geprobeerd met andere hormoonsamenstellingen, maar dat bleek geen oplossing; nummer twee leidde tot zeer heftige stemmingswisselingen en paniekaanvallen, en met nummer drie stop ik nu in verband met onverklaarbare helse hoofdpijn, op aanraden van de huisarts die geen andere reden kon bedenken. Wat me daarbij achteraf irriteert, is dat er van tevoren, bij het voorschrijven van de pil, geen aandacht besteed wordt aan dit soort mogelijke bijwerkingen. Je krijgt wel een bijsluiter, maar in het geval van jonge meisjes vind ik dat wat magertjes. Ook is er totaal geen nazorg of controle. Wat mij betreft zou het standaard moeten worden dat, op zijn minst bij jonge meisjes, na drie maanden een vervolggesprek komt om te bespreken hoe het bevalt.

Wat ook opvalt is dat er eigenlijk gewoon nog heel veel onbekend is over de manier waarop deze middelen werken. Welke invloed ze precies hebben op libido en stemming, welke invloed de hormoonveranderingen door de pil hebben op andere stoffen in het lichaam. En welke factoren er nu eigenlijk allemaal van invloed zijn op het libido van de vrouw. Dit is bijzonder vreemd als je bedenkt dat zo’n 40% van de vruchtbare vrouwen de pil gebruikt. We geven al decennialang middelen aan heel veel jonge, vaak kerngezonde vrouwen – beroepsbevolking ook, voor mensen die graag wat economischer denken – zonder precies te weten wat het doet en met op zijn minst een redelijk vermoeden dat er best veel negatieve kanten aan kleven.

Goed, dan begint de zoektocht naar iets anders. Om er geen lang en technisch verhaal van te maken ga ik er even kort en niet al te genuanceerd doorheen, dus vergeef me als het wat kort door de bocht is… Er zijn nog wat andere hormonale middelen: de prikpil, implanon, nuvaring of mirena. Ze verschillen in gebruikswijze, gebruiksvriendelijkheid, hormoonsamenstelling en -hoeveelheid. Laten we het erop houden dat de ervaringen erg uiteen lopen. Mirena bevat weinig hormonen en is nog een redelijk alternatief voor wie niet dol is op hormonale middelen of er niet goed tegen kan. Het werkt goed, maar heeft een aantal nadelen die ook bij het koperspiraal voorkomen (en ook weer een aantal andere). Er zijn ook hormoonvrije barrièremiddelen, die relatief onbetrouwbaar zijn en niet erg praktisch in het gebruik. Toch schijnen die relatief vaak gekozen te worden, omdat veel (jonge) vrouwen opzien tegen het enige echte andere hormoonvrije alternatief: het spiraaltje. Naar een dokter gaan om daar half naakt op toch vrij pijnlijke wijze een stuk metaal in je lichaam aan te laten brengen, dat kan zorgen voor hevigere menstruatiepijnen, waarvoor je voor het verwijderen ook weer afhankelijk bent van een ander, en wat, naar ik heb vernomen, door de man ook pijnlijk gevoeld kan worden tijdens de seks (het komt niet heel vaak voor, maar in de officiële voorlichtting zul je er zo goed als niets over vinden), en waarbij daarnaast het risico op zwangerschap hoger is dan bij hormonale anticonceptie (ongeveer 10 op 1000 vrouwen per jaar tegenover 1 à 2 bij Mirena bijvoorbeeld). Als je het zo bekijkt, klinkt het niet echt aanlokkelijk. Toen ik tegen mijn huisarts zei dat ik weinig positiefs had gelezen over het inbrengen van spiraaltjes zei hij “ach, dat is maar eenmalig”. Hoe goed hij het ook bedoelde, met deze houding verandert er natuurlijk weinig. Dat het inbrengen maar eenmalig erg pijnlijk kan zijn, maakt mij echt niet minder zenuwachtig. (Overigens is het niet eenmalig, maar iedere vijf à tien jaar, afhankelijk van de exacte methode). Uiteindelijk zou het wel prettig zijn als artsen het serieus zouden nemen en zouden zoeken naar minder pijnlijke anticonceptiemethoden of inbrengwijzen. Waarom moeten we gewoon maar accepteren dat anticonceptie lastig en pijnlijk is? Voor iets wat ondertussen zo normaal is en zo veel gebruikt wordt, mag er wel wat meer aandacht aan besteed worden.

Op het gebied van sterilisatie zijn gelukkig wel veel veranderingen geweest. Er zijn meerdere nieuwe methoden die snel zijn en relatief weinig pijn opleveren en wanneer correct uitgevoerd ook meestal geen bijwerkingen hebben. Het nadeel is dat dit niet voor iedereen een optie is, omdat het erg definitief is, en artsen vaak ook onwillig zijn eraan mee te werken bij vrouwen die geen kinderen hebben.

Er zijn dus meerdere problemen: de klachten van vrouwen worden niet voldoende serieus genomen of zelfs niet voldoende onderzocht, de voorlichting en begeleiding laten te wensen over, de ontwikkelingen gaan wellicht ook wat minder hard dan zou kunnen, en daarnaast heerst er nog steeds een morele plicht voor vrouwen om kinderen te krijgen, die blijkt uit het feit dat baas in eigen buik alleen maar geldt voor vrouwen die hun kinderwens slechts uit willen stellen of die reeds voldaan hebben aan de baarplicht.

Tot slot is er nog steeds geen goed alternatief voor mannen. Kinderen verwekken doe je niet in je eentje en het is vreemd dat de verantwoordelijkheid voor het voorkomen van een zwangerschap vrijwel uitsluitend bij de vrouw ligt. En omdat de kosten voor de pil niet meer gedekt worden door de basisverzekering, zijn ook de kosten voor anticonceptie meestal voor de vrouw. Mannen zouden vrouwen die kampen met ernstige bijwerkingen van anticonceptie (of door bijvoorbeeld ziekte niet alle vormen van anticonceptie kunnen gebruiken) kunnen ontlasten, maar ook voor mannen zelf zou het wellicht prettig zijn wanneer zij enige zekerheid konden hebben dat ze niet ongewild een kind op de wereld zetten. Dus wat nou, emancipatie? Wat mij betreft beginnen we net.

Interessante links

Advertenties

Reacties

8 gedachtes over “Anticonceptie en emancipatie

  1. You GO, girl! Eindelijk een goed stuk over dit probleem!

    Geplaatst door Charline | 31 mei 2011, 23:58
  2. Anticonceptie en emancipatie zijn belangrijke onderwerpen.
    Veilig vrijen is zeker zo belangrijk. Alleen een man in bed accepteren met een condoom is voor alle drie de onderwerpen een mooie oplossing.
    Vriendelijke groet

    Geplaatst door Rob Alberts | 1 juni 2011, 7:44
    • Dat ben ik niet met je eens.
      Ten eerste remt een condoom de seksuele beleving, om het netjes te zeggen.
      Ten tweede is het een middel wat relatief lastig in het gebruik is: je moet er altijd aan denken, je moet het altijd bij je hebben, weten hoe je het om doet, het kan over de datum raken, scheuren, knappen, reageren op olie, etc.
      Ten derde raakt bij alleen een condoom circa 4 tot 6 procent per jaar toch zwanger. De kans om de loterij te winnen is kleiner, zeg maar.

      Kortom, een condoom is een mooie aanvulling op anticonceptie of handig tegen SOA’s, leuk voor mensen met wisselende contacten of meisjes van 17 die net een nieuw vriendje hebben, maar geen volwaardig anticonceptiemiddel voor mensen met een vaste relatie.

      Geplaatst door Alicia Hobbel | 1 juni 2011, 8:41
    • Daarnaast leg je in je antwoord ook de verantwoordelijkheid bij de vrouw, door te stellen dat zij geen man zonder condoom moet accepteren.

      Geplaatst door Alicia Hobbel | 1 juni 2011, 10:40
      • Baas in eigen buik, maar wel weer verongelijkt reageren als een verantwoordelijkheid wordt toegewezen. Wat is het nou?

        Condooms zijn kut, om het maar eens minder netjes te zeggen, inderdaad omdat het de seksuele beleving remt. Je eet toch ook geen banaan met schil?

        Geplaatst door Meidoorn | 1 juni 2011, 17:30
      • Niet verongelijkt vanwege het dragen van verantwoordelijkheid, maar omdat de verantwoordelijkheid in het geheel bij vrouwen neergelegd wordt, waar dat helemaal niet hoeft.

        En baas in eigen buik geld wat mij betreft in zoverre dat je samen een kind maakt of dat juist samen niet wil, maar dat vanwege de biologische taakverdeling de vrouw wat extra mogelijkheden en verantwoordelijkheden heeft. Maar, voor zover mogelijk, lijkt het me zowel voor mannen als vrouwen prettig als die verhouding wat meer in balans komt.

        Als je als man of vrouw besluit dat je geen kind wilt, dan moet dat kunnen. Dan moet niet een arts voor je bepalen of je die keuze mag maken (tenzij er redenen zijn om aan te nemen dat iemand niet bij machte is een medische keuze te maken). Baas in eigen buik geldt dus net zo goed voor de man eigenlijk, al is de anatomie een tikkeltje anders 😉 maar het verschil is dat van mannen de wens om geen kinderen te krijgen makkelijker geaccepteerd wordt.

        Geplaatst door Alicia Hobbel | 1 juni 2011, 18:53

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Facts « Vrouwen succesvol - 11 oktober 2011

  2. Pingback: [Recensie] De schaamte voorbij – Anja Meulenbelt « Alicia's Weblog - 16 oktober 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Het is een beetje raar, maar ik ben dus nogal bang voor ganzen. Ik durfde nog net naar mijn voordeur. Dat wordt nog wat. De nadelen van op een groene plek wonen. 🤣

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.162 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: