//
you're reading...
Kunst, Maatschappij

De onderzeebootloods

Op Heijplaat (Rotterdam Zuid, voor de mensen die niet het genoegen hebben hier te mogen wonen) ligt een aantal loodsen die in de jaren ’20 en ’30 werden gebruikt voor militaire scheepsbouw. De oplettende lezer hoef ik nu waarschijnlijk niet meer te vertellen dat ik het heb over onderzeeërs, maar toch, bij deze, voor de volledigheid: ik heb het nu over onderzeeërs.

De loodsen zijn nu door het Havenbedrijf omgetoverd tot expositieruimte, om de mensen meer de haven in te krijgen, en in samenwerking met Boijmans van Beuningen worden er vijf jaar lang kunstenaars uitgenodigd te exposeren in de Onderzeebootloods. Lees er hier meer over.

Op dit moment is er het project The One & The Many te zien van de Scandinavische kunstenaars Elmgreen en Dragset. Je gaat door een lange gang met wat posters aan de muur en afval op de grond om in een grote hal te komen met daarin een flatgebouw. Ieder appartementje is op zijn eigen manier ingericht. Er is een deprimerend portiek, realistisch nagemaakt met een rolstoel in de hal en een blaadje op een prikbord van een gevonden kat. De rest van de hal is nogal deprimerend, een nagemaakte buitenruimte, donker, met een overvolle afvalcontainer, een standbeeld met afval er omheen, een lege parkeerplaats, een toiletgebouw en een reuzenrad, zodat je ook in de bovenste kamertjes van het flatgebouw kan kijken. Aan de andere kant van de flat kun je beter kijken, daar kun je een trap op naar een ruimte waar je zelfs met verrekijkers naar binnen kunt gluren. In de buitenruimte lopen ook acteurs die een beetje rondhangen, naar elkaar roepen en mannen lastig vallen. Bij de entree word je daar overigens voor gewaarschuwd.

Wat opmerkelijk is, en de oplettende lezer heeft het wellicht al gezien, is dat de acteurs mannen lastig vallen. En ik vraag me ergens een beetje af waarom dat is, maar op zich was het wel amusant dat K zich ergerde aan een acteur die geluiden naar hem maakte en achter hem aanliep. In dat opzicht vind ik het wel goed dat de mannen een keer lastig gevallen worden, zodat die ook eens ervaren hoe dat voelt.

De opvallendste kamer in de flat vond ik die van een Aziatische vrouw, met allerlei Aziatische artikelen in huis, met een typisch Hollands keukentje zoals je in veel huurflatjes ziet, en dan met Delfts Blauwe tegeltjes aan de muur en een verpakking blonde haarverf. Dat drukt wel treffend uit hoe mensen uit andere culturen soms hun eigen cultuur vasthouden in een compleet andere omgeving, maar toch ook ergens het wrange van de drang om erbij te horen, door die haarverf.

De tentoontstelling laat wel goed zien dat onze buitenruimte steeds meer verwordt tot een plaats waar je niet zou moeten zijn. Daarmee bedoel ik niet dat het er zo gevaarlijk is dat het niet kan, zoals ons regelmatig voorgehouden wordt, maar wel dat het steeds moeilijker wordt je op een leuke manier in de buitenruimte op te houden, omdat mensen elkaar niet meer tolereren in die buitenruimte.

Waar je eigen huis de plaats zou moeten zijn waar je kunt doen en laten wat je wilt en de buitenruimte een plaats zou moeten zijn waar iedereen zich kan bevinden en verschillende dingen kan doen, wordt de buitenruimte steeds meer een ruimte die bestemd is voor het verplaatsen van locatie. Je mag al niet meer drinken in het openbaar, er zijn zelfs plaatsen waar je niet eens mag staan, en het feit dat twee derde van de bevolking (of althans, van de bevolking die een Telegraafpoll ingevuld heeft) vindt dat het best een goed idee is barbecueën in de openbare ruimte te verbieden is ook niet hoopgevend. Een groeiend aantal mensen lijkt het prettig te vinden dat de buitenruimte stil en verlaten is, iets wat voor mij nogal onbegrijpelijk is en volgens mij de veiligheid allerminst ten goede komt.

Voor mij heeft de tentoontstelling geen nieuwe inzichten gebracht, omdat ik al wel eerder over het thema nagedacht heb. Maar wellicht is het goed voor de mensen die dat nog niet deden om eens aan het denken gezet te worden, alhoewel het ten zeerste de vraag is of de mensen waarbij dat nodig is naar dit soort tentoonstellingen gaan in afgelegen havengebieden. Hoe dan ook, het is een aardige tentoonstelling, maar niet van een dusdanige inhoud of creativiteit dat ik mensen zal oproepen er massaal voor naar Heijplaat te fietsen.

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

In de categorie 'redenen waarom ik een slechte veganist ben'. Ik heb veel te dieronvriendelijke humor.

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 931 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: