//
you're reading...
Maatschappij

De vluchteling als ondankbare hond. Of: ieder excuus om geen hulp te verlenen.

Vluchtelingen die kleding of eten weigeren zijn ondankbaar. En we mogen ze ook niet serieus nemen als ze mobieltjes hebben. Nee, een vluchteling, die moet arm zijn en genoegen nemen met ieder willekeurig broodkorstje wat we hem toewerpen, anders is het geen echte vluchteling. 

Bovenstaande zegt vooral veel over hoe we neerkijken op sommige van onze medemensen en hoe weinig we weten van de wereld om ons heen. We hebben geen idee van hoe een land in oorlog eruit ziet, blijkbaar. Realiseren ons niet dat oorlog niet per se betekent dat een land arm is. Dat het ergens oorlog is, betekent dat je er dood kunt gaan omdat er een bom op je hoofd kan vallen, of er een granaatscherf in het klaslokaal van je kinderen kan belanden of iets dergelijks. Het betekent niet dat mensen rondlopen in dierenhuiden en dat het vuur nog uitgevonden moet worden. Ook in een ontwikkeld land kan het oorlog zijn. Ook in een land met voldoende eten kan het oorlog zijn. 

Maar ach nee! Een vluchteling met een telefoon! Dat kan niet! Nee, als iemand uit dat land een telefoon heeft, dan móet het daar wel veilig zijn. Iedereen weet namelijk dat je niet dood kunt gaan aan bommen of kogels als je een iPhone in je hand hebt.

Wat er ook uit spreekt is dat we vinden dat wij voor anderen mogen bepalen welke hulp ze nodig hebben. We zijn niet daadwerkelijk geïnteresseerd in wat de ander nodig heeft: nee, WIJ hebben een trui over, dus die moeten ze dan maar met plezier dragen. Ongeacht of ze zitten te wachten op een trui, maar who fucking cares? Wij voelen ons namelijk beter als we die trui geven, en daar gaat het om. Als de vluchteling echter niet voldoet aan onze wens, is er niets mis met onze wens, maar met de vluchteling, en verdient deze geen hulp. En dan kun je weer comfortabel en schuldvrij terugzakken in je luie stoel.

Nog erger vind ik dat achter het geklaag het idee schuilgaat dat wij meer recht hebben op welvaart dan anderen. Een vluchteling die naar Nederland komt omdat het hier beter is, dat vinden we een gelukszoeker. Maar wat zijn wij zelf dan, als wij onze machtspositie en welvaart verdedigen ten koste van anderen? Wat is het verschil tussen iemand die rijkdom (in de breedste zin van het woord, materieel en immaterieel) heeft en die weigert te delen – écht te delen, dus niet alleen de restjes af te staan die makkelijk gemist kunnen worden – en iemand die graag ook die rijkdom zou willen? Heb je meer recht op iets omdat je ermee geboren bent?

Er wordt voorbij gegaan aan wat mensen écht nodig hebben om gelukkig te zijn. Ja, ze krijgen zorg, eten en onderdak als ze in Nederland wachten op een beslissing. En dat is natuurlijk goed en belangrijk. Maar eten, kleding en een dak boven je hoofd stellen je in staat te overleven. Dat is iets heel anders dan leven. Een asielprocedure is onzekerheid. Al die tijd ben je geen deel van een maatschappij. Je zit in de wachtruimte van het leven: je hebt geen idee hoe je toekomst eruit gaat zien en kunt bijna niets doen om er invloed op uit te oefenen. De mogelijkheden voor werk en opleiding zijn zeer beperkt. Je kunt niet bepalen waar je woont, of met wie. Privacy heb je nauwelijks. Je hebt geen toekomstperspectief of een doel om naar toe te werken, zolang je niet weet of je toekomst wel hier ligt.

Je zult als jongere die graag een opleiding zou willen doen en aan de slag zou gaan maar doelloos moeten wachten op een beslissing, in een caravan in een weiland een half uur buiten een dorpje, gedeeld met een kettingrokende bejaarde man met een oorlogstrauma die de hele dag alleen maar tv uit het thuisland wil kijken. Of geen ruimte hebben om in je eentje verdrietig te zijn omdat je geen afscheid hebt kunnen nemen van je familie die is overleden. Of afstand moeten nemen van iemand waar je om geeft, omdat je na lang wachten toch niet mag blijven, en hij of zij wel.

Maar wij kunnen alleen maar denken aan geld en goederen. Aan hoeveel er te profiteren valt als je uit een ander land komt. Hoeveel het ons kost om voor die mensen te zorgen. We vergeten dat vluchtelingen mensen zijn die net als ieder ander behoefte hebben aan liefde, veiligheid, stabiliteit, privacy en toekomstperspectief. Als we vluchtelingen echt willen helpen, dan moeten we geen kleding inzamelen, hoe goed het ook bedoeld is, maar alles op alles zetten om nieuwe vluchtelingenstromen te voorkomen: om wereldvrede te bereiken en om welvaart eerlijk te verdelen. En in de tussentijd moeten we vluchtelingen bieden wat ze nodig hebben in plaats van boos worden dat vluchtelingen weigeren te voldoen aan ons beeld van wat een vluchteling is.

Advertenties

Reacties

3 gedachtes over “De vluchteling als ondankbare hond. Of: ieder excuus om geen hulp te verlenen.

  1. Ik vind dit erg mooi verwoord en helemaal waar! Dankje voor het delen van je woorden 🙂

    Geplaatst door Kimberly | 22 oktober 2015, 17:39
  2. Zo is dat. Volledig uit mijn hart gegrepen!

    Geplaatst door sylviawitte | 23 oktober 2015, 12:21
  3. De vluchtelingen die in Nederland aankomen hebben hier veel, heel veel geld voor betaald.
    De armen blijven in de regio van het gewapende conflict steken.

    De rijkere genieten van hun roofgeld in belastingparadijzen.

    Toch vind ik dat wij een gastvrij land moeten zijn voor de vluchtelingen.

    Bezorgde groet,

    Geplaatst door Rob Alberts | 23 oktober 2015, 20:31

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Nieuw huis!

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.161 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: