//
you're reading...
Persoonlijk

Mag ik al weer naar de sportschool?

Eind 2013 schreef ik me in bij Fit For Free, na een korte periode van pogingen tot hardlopen en vooral na een lange periode van vegeteren. Op 25 september 2013, als ik mijn agenda mag geloven, stond ik voor het eerst sinds mijn 23e weer in de sportschool. Dat ik niet meteen heel enthousiast was, blijkt wel uit het feit dat de volgende vermelding in mijn agenda pas weer op 4 december was.

Toen ik het hardlopen moest opgeven – ik was er vooral mee begonnen omdat mensen zeiden dat het niet zo’n goed idee was met mijn gewicht; toegeven dat ze gelijk hadden was geen optie – had ik drie maanden fysiotherapie nodig om te herstellen van een Achillespeesblessure. In 2014 zat het niet echt mee: ik brak/kneusde mijn ribben (geen foto laten maken) bij een val en had daarna fysiotherapie nodig voor een vastzittende schouder. In juni had ik last van overbelastingsklachten als gevolg van een verhuizing. Bij een bedrijfsuitje wilde ik me niet laten kennen op een klimparcours en bezorgde mezelf een verschoven tussenwervelschijf. Als afsluiter had ik eind 2014 een aanrijding met – gelukkig mild – nekletsel tot gevolg. En toen was het 2015. En toen ging ik wéér verhuizen. In de tussentijd ging ik weleens sporten, maar ik was al blij als het een paar weken achter elkaar lukte.

Een van mijn goede voornemens voor 2015 was afvallen. Op 1 Januari van dit jaar woog ik 87 en ik wilde dit jaar twaalf kilo kwijt. Dat ging niet helemaal volgens plan, onder andere omdat ik er na mijn verhuizing wel even doorheen zat. Eind april woog ik opeens weer bijna negentig. 89,9. Ik pakte het sporten weer serieus op. Mede onder invloed van een collega die zich ergerde aan mijn smoesjes om niet te gaan sporten. Soms waren het misschien best goede smoezen, maar hij had wel een punt: ik koos ervoor om sporten te laten schieten voor andere afspraken en greep alles aan om niet te gaan. Vanaf dat moment koos ik vaste sportmomenten en ging ik ook, tenzij ik echt op geen enkele manier onder een afspraak uit kon komen, of tenzij mijn fysiotherapeut me expliciet opdroeg om rust te nemen. (Als ik je ooit heb verteld dat ik niet kon komen omdat ik een belangrijke afspraak had op dinsdagavond, weet je nu dus waar ik was. Sorry. :-p)

Ik was erop voorbereid dat het niet makkelijk zou gaan. Ik ben hypermobiel en ik weet dat dat me heel gevoelig maakt voor allerlei blessures. Toch heb ik het nog onderschat. Ik had voortdurend allerlei pijntjes, tijdens het sporten en in de dagen na ieder bezoek. Vooral mijn voeten en knieën protesteerden, maar ook mijn polsen, ellebogen en rug vonden het niet altijd leuk. Ik had vaak pijn met fietsen, zitten, lopen; ik werd er af en toe doodmoe van. Ik kreeg wederom problemen met mijn schouder, die sinds die val in 2014 altijd een zwakke plek is gebleven. Van de zomer had ik daarom fysiotherapie nodig vanwege uitstralende pijn tot in mijn vingers. Vlak daarna, in augustus, kreeg ik last van pijn in mijn heup. Het begon met een hypertone piriformis, maar werd – deels door stress, deels door overbelasting – een mengsel van rugklachten, een instabiele heup, verkrampte hamstrings en een zeurende spier in mijn knieholte. Inmiddels ben ik twaalf behandelingen, heel veel rekoefeningen, een dry needling sessie en uren foamrollen, liggen op tennisballen, etc. verder. Sinds een maand komt er verbetering in, maar ik ben er nog niet helemaal.

Vlak voor het beter begon te gaan, begon ik de hoop op te geven dat het nog goed zou komen met mijn rug en vreesde ik te moeten leren leven met pijn en een verminderde mobiliteit. Toen ben ik heel anders over mijn lichaam gaan denken. Vroeger zag ik hypermobiliteit gewoon als een eigenschap. Ik was dat nu eenmaal, ik had af en toe pijn, en verder wilde ik er weinig voor doen of laten. Het advies van de reumatoloog om veel te sporten en mijn spieren sterk te houden heb ik nooit opgevolgd, ik droeg schoenen met belachelijk hoge hakken tot dat door de pijn niet meer ging, ik zat in de raarste houdingen achter de computer, etc. Door mijn klachten zag ik pas in wat een beperking van levenskwaliteit het is om niet vrij en pijnloos te kunnen bewegen. Ik doe nu iedere dag braaf mijn stabiliserende en rekoefeningen en let goed op mijn houding. Gezond blijven en sterker worden om klachten in de toekomst te voorkomen krijgt nu alle aandacht die het verdient.

Ondanks de pijn begon ik wel voordelen te ervaren. Voor anderen is het enige zichtbare dat ik zeven kilo kwijt ben sinds april. Iets wat ik vroeger heel belangrijk gevonden zou hebben, omdat ik veel te veel bezig was met mijn gewicht. De weegschaal heeft nu een gezonde plek in mijn leven gekregen: minder kilo’s is minder belasting voor mijn lichaam, en ja, natuurlijk is het altijd fijn om resultaten ook echt te kunnen zien en meten, er van anderen wat over te horen en om leukere kleding te kunnen dragen. Wat ik echter nog veel fijner vind, is niet aan me te zien. Ik heb geleerd om stress kwijt te raken met een gezonde gewoonte in plaats van met een fles wijn, ongezond eten of door met een deken over mijn hoofd in bed te gaan liggen. Vroeger ging ik niet sporten omdat ik het te druk had, nu wil ik juist sporten zodra ik het druk heb. Na jarenlang chronische spanningshoofdpijn ben ik vrijwel volledig hoofdpijnvrij en ik gebruik nog zelden ibuprofen. Ook mijn Ventolin heb ik stukken minder vaak nodig: sinds het voorjaar pas acht keer, terwijl ik voorgaande twee jaren zo’n zestig inhalaties per jaar gebruikte.

Natuurlijk merk ik dat ik sterker ben geworden en een betere conditie heb gekregen. Aanvankelijk kon ik met pijn en moeite zes pushups op mijn knieën. Zes. I kid you not. Ik vond het zo genant dat ik het ben gaan oefenen tot ik er vijftig kon, en toen ben ik ze op mijn tenen gaan oefenen. (Ok, daar kom ik nog steeds niet heel ver mee en ik heb te weinig geoefend de laatste tijd, maar dat is dan een mooi doel voor 2016.) Triceps dips, ik dacht dat ik ze nooit zou kunnen. Maar ik kan ze nu! De eerste keer BodyCombat dit jaar dacht ik halverwege dat ik dood ging. Een paar weken geleden dacht ik ‘ik kan eigenlijk nog wel even door’ en sindsdien doe ik er BodyStep achteraan, gewoon omdat het kan (en daarbij denk ik nog steeds halverwege dat ik dood ga, haha.)

 

Wat me echter vooral heeft gemotiveerd om te blijven gaan, ook als ik pijn had en moe of gestresst was, waren de instructeurs. Stephanie, Maarten en Lisanne zijn inmiddels een vast onderdeel van mijn leven geworden. Stephanie heeft me de hoop gegeven dat het wel mogelijk moet zijn om er tijdens het sporten elegant uit te zien, al heb ik nog steeds geen idee hoe ze het doet. Als ik er echt doorheen zit, weet Maarten me altijd weer aan het lachen te maken en dankzij hem heb ik eindelijk geleerd om niet constant over mijn eigen grenzen te gaan (zodra ik dat nu overweeg, zie ik zijn afkeurende blik in gedachten voor me en durf ik niet meer). Lisanne is zo belachelijk energiek dat ze je er nog toe krijgt om voluit door te gaan als je al tien minuten denkt dat je te moe bent om nog een vinger op te tillen. Ik vind het ongezellig als ze er niet zijn en vind het vervelend als ik een keer niet kan.

Ik klaag tegenwoordig regelmatig dat het nog stééds geen dinsdag is, tot onbegrip van mijn omgeving, en kom zonder morren op zondagochtend om negen uur uit bed om naar de Conradstraat te fietsen. Als je me tien jaar geleden voorspeld had dat ik met plezier zou sporten, had ik je keihard uitgelachen. Maar het is dus echt zo. Ik heb gisteren zelfs vrij van mijn werk genomen om zes kilometer door de regen naar een andere dan mijn gebruikelijke vestiging van Fit For Free te fietsen om bij de kersteditie van BodyPump (door episch duo Lisanne en Maarten) te kunnen zijn. Als ik het zo opschrijf, klinkt het echt heel raar, maar het voelde goed! (En het is in ieder geval een ongevaarlijke afwijking.)

Voor 2016 hoop ik dat ik even geen echte blessures meer krijg. In januari moet ik sowieso nog naar de fysiotherapeut, maar daarna wil ik hem voorlopig niet hoeven zien. Mijn concrete doelen voor de komende tijd: alle pushups op mijn tenen kunnen doen, alle buikspieroefeningen vol kunnen houden en verder toe werken naar een gezond gewicht. Het kost wat tijd en moeite, maar ik kom er wel.

Lieve Maarten, Lisanne, Stephanie, maar ook de andere instructeurs waar ik maar af en toe kom (kwam) of die invielen: Sonja, Adrian, Joyce, Zipora, Mariska, Dekka, en natuurlijk ook alle mensen achter de balie, en ook de vaste Combatters en Pumpers die het altijd gezellig maken: heel erg bedankt, want zonder jullie zat ik nog steeds op de bank chocola te eten. (Ok, dat doe ik eigenlijk nog wel. Maar wel minder.)

 

 

Advertenties

Reacties

2 gedachtes over “Mag ik al weer naar de sportschool?

  1. Ik wens jou het genot van kleine stukjes chocolade en mooie uren beweging toe in 2016.

    Vriendelijke groet,

    Geplaatst door Rob Alberts | 26 december 2015, 16:50
    • Dankjewel Rob. Ik wens jou natuurlijk ook een heel mooi 2016. En bedankt dat je altijd de moeite neemt mijn blog te lezen en te reageren, dat vind ik leuk .

      Geplaatst door Alicia Hobbel | 3 januari 2016, 9:06

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

In de categorie 'redenen waarom ik een slechte veganist ben'. Ik heb veel te dieronvriendelijke humor.

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 931 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: