//
you're reading...
Maatschappij, Persoonlijk

Hokjes

Er is niets zo vervelend als een knellend hokje, dat je steeds het gevoel geeft dat je er niet hoort, terwijl je geen hokje kunt vinden dat wel past. Tegelijk kan het ook heel handig en bevrijdend zijn. Dat moment dat je erachter komt dat er meer hokjes zijn. Of, als het mee zit, wanneer je andere mensen in dat hokje treft die begrijpen wat je voelt en die snappen wat je eigenlijk wilt met je leven. En dat je dan opeens snapt waarom dingen voor jou niet werken, terwijl ze voor andere mensen logisch zijn.

Andere mensen lijken soms zo zeker te zijn van wie ze zijn. Ze leven alsof het vanzelfsprekend is dat ze zijn wat de maatschappij voorschrijft. Cisgender en hetero. Ik heb daar al eerder over geschreven: dat ik een vrouw ben, zit me op geen enkele wijze dwars, maar ik heb niet het idee dat dat onderdeel is van mijn identiteit. Je vrouw voelen, ik kan me daar niets bij voorstellen. Het is een kenmerk van mijn lichaam, niet meer dan dat. Zoals ik me ook geen schoenmaat 40 voel en ik me niet rechtshandig voel. Inmiddels weet ik dat er meerdere woorden zijn die daarbij misschien passen, zoals non-binair, agender of genderqueer, maar geen van die woorden voelt alsof ze bij me passen. Wellicht logisch dat iets wat voor mij geen grote rol speelt geen naam hoeft te hebben. Dat ik niet hetero ben, weet ik inmiddels ook al een jaar of twintig. Maar een tijdje geleden kwam ik erachter dat seksualiteit uit meer bestaat dan tot wie je je aangetrokken voelt.

(A)seksualiteit

Vorig jaar had ik een discussie met iemand over aangesproken worden op basis van uiterlijk. Dus stel, je bent in een café en iemand komt naar je toe en vraagt je telefoonnummer. Ik vind zoiets dus vreselijk en ik snap niet waarom mensen dat doen. Je kent me tenslotte helemaal niet, dus waarom vraag je het? Hoe weet je nou of iemand bij je past op basis van een paar minuten naar iemand kijken? Onlogisch. En storend, omdat ik me gereduceerd voel tot een prooidier of een gebruiksvoorwerp.

Ik zei dat je ook gewoon de moeite kan nemen iemand te leren kennen, voor je iemand benadert. De ander snapte mij niet, want hoe moet je dan contact leggen met mensen? Je ziet ze eerst, dan vind je ze aantrekkelijk en dan besluit je op basis daarvan of je ze wilt leren kennen. Mijn hoofd kan daar niet mee overweg. Opeens viel de term aseksualiteit. Ik voelde me nogal beledigd, in mijn beleving was aseksualiteit wel een beetje een uiterste, en zo raar was mijn opvatting toch niet?

Ik vroeg me af waarom diegene de link met aseksualiteit legde en besloot om er wat over te lezen. Ik dacht dat aseksualiteit betekende dat mensen geen seks wilden, maar dat hoeft dus niet per se. Het gaat om of je initiële aantrekkingskracht kunt voelen – of je vervolgens wel of geen behoefte hebt aan relaties of seks is weer iets heel anders.

Ik herkende lang niet alles, maar ik moest toegeven dat veel dingen me bekend voorkwamen, en er bleken ook allerlei verschillende labeltjes te zijn voor mensen die helemaal geen romantische gevoelens ontwikkelen (aromantisch), mensen die dat alleen kunnen als ze al een band met iemand hebben (demiromantisch), mensen die alleen seks willen als ze een band met iemand hebben (demiseksueel) en mensen die tussen aseksueel en alloseksueel (seksueel aangetrokken tot anderen) in zitten (gray A). En dan heb je nog aseksuelen die onpasselijk worden van de gedachte aan seks en geen libido hebben, mensen die het niet zo uitmaakt, of die het fysiek nog wel aangenaam vinden en hun niet-aseksuele partners graag af en toe een plezier doen. Dat valt dus allemaal onder het aseksuele spectrum.

FB_IMG_1469432748696

Aantrekkingskracht

Een van de dingen die ik mooi vond, was dat in de ace/aro-wereld (afkortingen voor aseksueel en aromantisch) er onderscheid gemaakt wordt tussen verschillende soorten aantrekkingskracht: esthetisch, sensueel, romantisch en seksueel. Ik had dat onderscheid nooit eerder gehoord, maar het heeft me erg geholpen om mijn gevoelens beter te begrijpen. Normaalgesproken wordt alles op één hoop gegooid. Je vindt iemand aantrekkelijk en dús vind je iemand mooi, wil je iemand aanraken, er een relatie mee en seks mee. Fysieke aantrekkingskracht wordt gezien als één ding, maar bestaat met deze definities opeens uit het samenvallen van drie vormen van aantrekkingskracht. En die gaan bij mij vaker niet samen dan wel.

FB_IMG_1469431489254

Ik heb bijvoorbeeld een bijzondere fascinatie voor Anne Hathaway. Ik voel me bijna verliefd als ik haar zie. Maar ik heb nog nooit een seconde gedacht aan hoe het zou zijn om haar op wat voor manier dan ook aan te raken bijvoorbeeld, en stel dat ze me per se zou willen zoenen, dan moest ik haar toch teleurstellen. En veel mensen in het aseksuele spectrum ervaren wel sensuele en soms romantische aantrekkingskracht, maar seksuele dus niet of nauwelijks (of zelden, of onder zeer specifieke omstandigheden, etc.).

Op dit moment zou ik mezelf demiromantisch gray A noemen, als ik mezelf in een hokje moest plaatsen. In de praktijk betekent het voor mij dat ik zelden iemand echt leuk vind, gemiddeld eens in de vijf jaar, en dat ik waarschijnlijk een stuk minder bezig ben met seks dan de meeste mensen. Zelfs als ik echt head over heels verliefd ben, wat dus al een zeldzaamheid is, betekent dat voor mij vooral dat ik iets voel wat voor de meeste mensen waarschijnlijk vergelijkbaar is met wat ze voelen als ze naar een nest jonge katjes kijken. (Ik ken veel kattenmensen.)

Dat betekent niet dat ik er nooit behoefte aan heb of het vervelend vind – het al dan niet kunnen ervaren van seksuele aantrekkingskracht staat namelijk los van libido of van het vermogen plezier te beleven aan fysieke sensaties. Seksuele aantrekkingskracht kun je vergelijken met zin hebben in eten omdat je iets ziet wat er lekker uitziet, terwijl libido meer vergelijkbaar is met honger. En zelfs als je geen honger hebt en iemand zet je iets voor wat er niet heel lekker uit ziet, kun je nog besluiten om bijvoorbeeld voor de gezelligheid mee te eten en er dan ook nog plezier aan beleven omdat het best lekker blijkt te smaken.

Maar, om in de voedselmetafoor te blijven, ik heb ook wat minder honger dan de meeste mensen. Iemand heeft me weleens gezegd dat hij zich na drie dagen zonder seks niet meer op zijn werk kon concentreren, ik kan me daar werkelijk niets bij voorstellen. Nee, dat is niet waar – ik heb weleens zo’n trek in chocola of taart dat ik me niet op mijn werk kan concentreren. Maar ik kan me niet voorstellen dat iemand dat heeft met seks – zeker niet na drie dagen, maar ook niet na een maand of een jaar.

 

Food metaphor

 

Anders

Het echte moment waarop ik dacht ‘hier is iets meer aan de hand’ was toen ik een afspraak had met mijn ex-FWB. (Ja, dit is erg privé, maar het is voor mij zo’n belangrijk moment geweest, dat ik het toch wil noemen.) We kennen elkaar al erg lang en behoorlijk goed, dus ik voelde me op zich wel comfortabel bij hem. Maar tijdens een fysiek intiem moment realiseerde ik me opeens dat wat ik eigenlijk het fijnste vond aan alles, was dat hij soms met zijn hand door mijn haar ging. Dat was de laatste keer dat we hebben afgesproken en het moment dat ik echt aan mezelf moest toegeven dat ik gewoon anders in elkaar zit dan andere mensen.

Ik was niet echt geschokt door mijn ontdekking. Het is een beetje apart, want je denkt jezelf toch wel te kennen met 32, en ok, blijkbaar ben ik nog ‘vreemder’ dan ik dacht, maar ik kon me daar ook weer niet heel druk om maken. Dus ik vind mensen in eerste instantie niet aantrekkelijk, so what? Dat wist ik eigenlijk wel – al op de middelbare school, toen vriendinnen opeens over jongens gingen praten, posters van acteurs in kamers van klasgenootjes verschenen en ik in verbazing was toen op Romereis alle meisjes in extase raakten van een groepje mariniers. Ik had het me alleen nooit echt gerealiseerd.

Ik begreep opeens waarom sommige dingen zo moeilijk waren. Ik heb de afgelopen jaren veel op datingsites gezeten, maar ik liep steeds tegen dezelfde dingen aan. Ik begon met Tinder, maar dat was zo oppervlakkig. Ik vond niemand aantrekkelijk – en realiseerde me dus nog niet dat dat vreemd was – dus ik besloot te selecteren op twee kenmerken: mensen moesten een tekst over zichzelf geschreven hebben zonder spelfouten of tegeltjesspreuken, en ze moesten minimaal drie interesses met mij gemeen hebben op basis van hun Facebook likes. Nou, dat schoot niet op, want dan hou je niks over.

FB_IMG_1469432489568

Op andere datingsites was het systeem wel wat gunstiger, maar zodra het komt tot afspreken, wordt het lastig. Andere mensen lijken vaak na een of twee dates al te weten of er iets in zit en vinden vaker en sneller iemand leuk, is mijn ervaring. Bij mij werkt het niet zo, want ik vind niemand aantrekkelijk en moet iemand eerst leren kennen, en dat kost nu eenmaal tijd. Ik plaatste mezelf met daten steeds in een situatie waarin ik geacht werd snel een beslissing te nemen en voelde me overrompeld als iemand mij leuk vond, terwijl ik nog geen idee had.

Zo sprak ik af met een lieve, intelligente en bijzonder knappe vrouw, maar ik voelde geen enkele aantrekkingskracht. We hebben gezoend, terwijl ik daar achteraf eigenlijk helemaal niet klaar voor was, maar ik wist niet wat ik met de situatie aan moest – hoe kun je iemand die je fascinerend mooi vindt tegelijk totaal niet aantrekkelijk vinden? Ik dacht dat ik misschien dan wel iets zou voelen, maar nee. Uiteindelijk heb ik haar denk ik onbedoeld gekwetst, want daarmee gaf ik haar natuurlijk hoop. Maar ik stond er op dat moment nog niet zo bij stil dat veel mensen sneller iemand leuk vinden.

Relaties

Ik heb wel relaties gehad, maar die waren over het algemeen verre van ideaal, en ik had ze om verkeerde redenen. Uit onzekerheid, omdat ik het moeilijk vond om nee te zeggen, uit eenzaamheid of om de pijn van afwijzing te dempen. Niet dat ik niets om mijn partners gaf of dat er geen goede momenten waren, maar het was niet wat het zou moeten zijn. Ik weet nog dat ik bij mijn eerste serieuze relatie, met iemand waar ik mee samenwoonde, me constant afvroeg of ik wel in staat was om liefde te voelen. Ik voelde wel iets voor hem, meer dan voor anderen, maar ik dacht constant dat dit gewoon niet kon zijn waar anderen het over hadden. Mijn laatste relatie was ook niet zonder liefde, maar toch miste er weer iets. Ik ben uiteindelijk weggegaan bij hem omdat ik het gevoel bleef houden dat het niet genoeg was, en ik wilde geen genoegen meer nemen met “wel ok”. Ik moest even wennen aan alleen te zijn, maar ik merkte al snel dat ik eigenlijk heel gelukkig was in mijn eentje, en ik besloot dat ik dat alleen nog op wil geven voor iemand waar ik écht heel gelukkig van word.

Een tijdje geleden, rond de tijd dat dit hele verhaal begon te spelen, begon ik gevoelens te krijgen voor iemand. De eerste keer dat ik hem zag is inmiddels denk ik al meer dan twee jaar geleden. Hij was gewoon zo iemand die ik zag omdat hij ergens was waar ik ook was. Vorige zomer raakten we aan de praat en ik vond hem meteen heel aardig, slim en grappig en een beetje anders dan anderen, maar aanvankelijk voelde ik er verder niets bij. Langzaamaan, naarmate ik hem een beetje leerde kennen, veranderde dat, maar dat was niet wederzijds. Dat an sich is natuurlijk al jammer, maar ik realiseerde me op dat moment ook opeens dat het echt heel moeilijk zal zijn om iemand te vinden die bij me past, en dat kwam best hard aan.

Ik vind dus zelden iemand écht leuk, de laatste keer hiervoor was in 2009. Sommige mensen zeggen dat ik te kritisch ben, maar volgens mij is dat niet het probleem. Het is niet zo dat ik mensen ontmoet die ik aantrekkelijk vind, maar vervolgens besluit dat ze niet voldoen aan mijn checklist. Ik vind gewoon vrijwel niemand ook maar in de buurt komen van zelfs maar matig interessant. Langzaamaan moet ik denk ik mijn beeld bijstellen en er vanuit gaan dat ik alleen blijf en dat het mooi is als dat toevallig niet zo is. De kans dat ik iemand ontmoet waar ik blij van word en waarbij dat dan ook nog andersom is, is niet zo groot, en dan moet diegene ook nog overweg kunnen met mijn toch wat minder intense behoefte aan seksuele intimiteit (en mijn overweldigende behoefte aan sensuele intimiteit).

Delen

Achteraf denk ik dat ik vaak een behoefte aan emotionele en niet-seksuele fysieke intimiteit verward heb met aantrekkingskracht, simpelweg omdat ik me nooit bewust ben geweest van al die mogelijke hokjes. Dat heeft er toe geleid dat ik allerlei beslissingen heb genomen die ik nu nooit meer zou nemen en waar ik soms verdrietig van werd en in een enkel geval nog steeds spijt van heb.

FB_IMG_1469430823393

Na heel lang denken – is het niet te persoonlijk, gaat het mensen eigenlijk wel aan, ben ik er wel aan toe om dit te delen – is dat de reden geweest dat ik toch op Publish heb geklikt. Misschien herkent iemand dit. Misschien haalt er nu iemand opgelucht adem, omdat hij/zij eindelijk snapt wat er niet klopt, waarom een relatie niet werkt, waarom daten de hel is, of waarom sommige mensen lyrisch zijn over Brad Pitt. Of misschien voelt iemand met vergelijkbare gevoelens zich nu net wat minder eenzaam. Er zijn weinig sites over aseksualiteit (etc.), je ziet in GTST niemand uit de kast komen als aseksueel, je leert er niet over op school, het staat niet in tijdschriften, er zijn nauwelijks ace/aro/demi personages in films of boeken. Als niemand dat doorbreekt en iedereen blijft doen alsof het er niet is, blijft dat zo.

Meer weten? Kijk bijvoorbeeld op de website van AVEN of Demisexuality Resource Center of test hoe je zelf scoort op aseksualiteit of demiseksualiteit.

Advertenties

Reacties

3 gedachtes over “Hokjes

  1. Wat een openhartig en persoonlijk blog, zelf schrijf ik vooral afstandelijk.
    In mijn reacties laat ik soms iets meer van mij zelf zien.

    Ook nu wil ik graag persoonlijker reageren.
    Toch moet ik dit blog eerst flink laten bezinken.

    Respectvolle groet,

    Geplaatst door Rob Alberts | 25 juli 2016, 19:02
  2. Wat goed dat je dit deelt, zeg! Er wordt inderdaad veel te weinig over gepraat! Het is goed als mensen meer stilstaan bij het feit dat mensen ook op deze manieren verschillend zijn, misschien oordelen ze dan wat minder snel over de keuzes van andere mensen. En misschien voelen ze zich dan ook minder snel afgewezen.

    Geplaatst door Jannie | 25 juli 2016, 19:05

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Als je - hoe waar ook - Balkenende ongegeneerd "hun Harry Potter lookalike" noemt in je boek, ben je wat mij betreft af. Wat een slecht geschreven boek van iemand die zogenaamd niet boos was. Nee hoor, hij maakt anderen zwart vanwege het recht op de waarheid, niet omdat hij wraak wil...

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.067 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: