//
you're reading...
Geen categorie

Dag 2016, tot nooit meer ziens…

Wat ben ik blij dat het erop zit, dit jaar.

Het eind van 2015 was enorm stressvol en dat was geen fijne basis voor 2016. De verkoop van mijn huis en de financiering van mijn restschuld lieten me achter met een flinke kater, ik kampte het eind van het jaar met een behoorlijk hardnekkige blessure en ik moest iemand opvangen die eigenlijk lichamelijke, geestelijke en financiële zorg nodig had, maar die door gemeentelijk falen niet kreeg. De druk op mijn werk liep nog verder op door een verhuizing van ons kantoor in december,  verschillende wijzigingen op IT-vlak en nieuwe projecten die zorgden voor meer drukte op alle afdelingen. Ondertussen zat ik nog in het afdelingsbestuur van GroenLinks, waar helaas door ziekte een bestuurslid uitviel. Aan alle kanten liep de druk op.

Ik liep dit voorjaar op mijn tandvlees, maar wilde niet toegeven. Mijn vrijwilligerswerk wilde ik volhouden tot mijn aftreden – al deed ik eigenlijk niet veel meer, omdat mijn hartslag door het plafond schoot als iemand me appte met een vraag. Thuis wilde ik niet laten merken hoe rot ik me voelde en een goed voorbeeld zijn en een luisterend oor voor mijn onverwachte huisgenoot. Er was maar één persoon waar ik mijn verhaal mee deelde – waar ik eigenlijk meer voor voelde, maar dat bleef onbeantwoord. Ik ging er niet bepaald waardig mee om en menig literbak ijs heeft het leven moeten laten die maand, waarin ik eigenlijk nauwelijks uit bed kwam, anders dan om te werken. (Mocht je dit lezen: doe maar gewoon alsof je deze zin even gemist hebt.)

Op mijn werk kreeg ik soms nauwelijks iets uit mijn handen, maar ik deed alsof. Tot ik tijdens een vergadering op mijn werk, in tranen uitbarstte en de directeur me aanbood dat ik wel even thuis mocht blijven. Ik sloeg het aanbod af. Omdat ik, natuurlijk, dacht aan hoeveel werk er dan zou liggen als ik terug kwam – niet echt een gezonde gedachte. Maar ik vond het ook geen oplossing: je leert niet anders omgaan met werkdruk door thuis op de bank te gaan zitten. Dus, vond ik, werd het tijd om het anders te gaan doen. Ik begon te experimenteren met verschillende manieren om mijn werk beter te organiseren. Natuurlijk ging dat niet van de ene op de andere dag geweldig.

Halverwege het jaar begon mijn Achillespees dwars te doen. En toen volgden een vervelende knieschijf, een geblokkeerde rib, een overbelaste onderarm, een zenuwbeknelling in mijn elleboog, en nog een keer last van mijn Achillespees. Ik kon minder vaak en minder intensief sporten en grote delen van de tijd kon ik niet pijnloos lopen. Bijna al die blessures waren overbelastingsklachten. In mijn poging om te gaan met stress was ik lekker veel gaan sporten, maar ik onderdrukte de fysieke pijn blijkbaar tot het punt dat dat niet meer ging.

Er spookte die maanden veel door mijn hoofd, maar ik had nooit geleerd over gevoelens te praten. Integendeel, tijdens mijn opvoeding werd altijd heel duidelijk gemaakt dat het niet de bedoeling was om ‘zomaar’ over dingen te praten. Problemen los je op of je praat er niet over, zo heb ik het geleerd, en hetzelfde gold eigenlijk voor pijn. Mijn moeder was een lichtend voorbeeld als het gaat om het negeren van pijn en mijn vader was dan weer een voorbeeld voor hoe je je emoties beter kan opbergen dan joods geld in een Zwitserse kluis. Ik had dat me nooit gerealiseerd, tot ik erachter kwam dat ik geen idee had hoe ik tegen vrienden moest praten over hoe ik me voelde.

Op het moment dat zowel je hoofd als je lichaam zo hevig protesteren, doet dat wel iets met je. Je kunt er dan simpelweg niet meer omheen dat je iets fout doet en in die zin was het wel een goed jaar, op een wrange manier. Het heeft me gedwongen om verwachtingen los te laten, andere mensen op te zoeken en anders om om te gaan met stress, emoties en werkdruk. En het dwong me om rust te nemen. Ik heb een paar periodes gehad waarin ik ofwel te moe was, ofwel te veel pijn had om veel anders te doen dan op bed liggen. (En dat geeft je dan weer veel tijd om je gedachten te ordenen.)

Ik ging weer schrijven: ik nam overal een notitieboekje mee naar toe om mijn hoofd leeg te kunnen maken. Ik begon ook mijn weblog Uit het vat, om weer te leren iets te maken, mijn schrijfangst (perfectionisme) te overwinnen, en om weer bezig te zijn met iets wat ik écht leuk vind. Ik begon met een cursus geluk en las er boeken over. Dat klinkt misschien raar en zweverig, maar is het totaal niet – vooral heel praktisch, met technieken om je aandacht meer te verleggen naar positieve dingen en betere keuzes te maken, op basis van wetenschappelijk onderzoek.

Mijn werk kreeg ik weer op de rit en de enorme achterstand die ik had, is nagenoeg ingelopen. Als ik nu weg ga van kantoor, heb ik tenminste weer het gevoel dat ik écht iets heb gedaan. Met de blessures gaat het langzaam de goede kant weer op. Mijn hoofd is zeldzaam rustig. Ik denk dat ik eindelijk mijn grenzen heb leren kennen (maar ik heb ook geleerd dat iedere keer als ik denk dat dat zo is en het nu écht beter gaat, ik daarna gewoon weer op mijn bek ga). Mijn weblog heeft geleid tot freelance werk waarin ik mijn grote liefdes wijn en schrijven kan combineren en de extra inkomsten zijn zeer welkom om mijn restschuld af te kunnen lossen.

Het jaar 2016 was er één van herstel. Het was leerzaam, maar niet leuk. Natuurlijk waren er ook mooie momenten – momenten met mijn huisgenoot, de wetenschap dat het nu goed met haar gaat en ze voor zichzelf kan zorgen, momenten met vrienden, en mijn vakantie (met een rondleiding van vijf uur bij Glengoyne) waren wel hoogtepunten – maar ze staan wel in de schaduw van dit grotere verhaal. Gelukkig sta ik er nu beter voor dan een jaar geleden, met meer rust, stabiliteit, kennis, vaardigheden en vrienden. Nog maar een paar uur tot 2017. Ik kan niet wachten.

2016-08-22-20-01-03

Een van mijn favoriete vakantiefoto’s, gemaakt in Holyrood Park in Edinburgh, die past bij deze jaarwisseling. Het was een flink eind wandelen naar boven, maar er gloort licht. 😉

Advertenties

Reacties

2 gedachtes over “Dag 2016, tot nooit meer ziens…

  1. Ik wens voorjou dat 2017 een jaar wordt waar je trots, voldaan en zelfverzekerd op terug kunt kijken!

    Vriendelijke groet,

    Geplaatst door Rob Alberts | 31 december 2016, 21:48

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Ik verklaar het ijsberenseizoen per vandaag officieel geopend.

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.163 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: