//
you're reading...
Geen categorie

Schrijven als perfectionist

Ik heb een enorme haat-liefdeverhouding met schrijven. Om eerlijk te zijn vraag ik me af of er überhaupt schrijvers te vinden zijn waarbij de teksten zo uit de mouw rollen, die glimlachend achter de computer gaan zitten om te schrijven, of die tevreden zijn met wat ze hebben gepubliceerd.

Inmiddels schrijf ik al bijna vijf maanden commerciële teksten over wijn, maar ik heb ook al geruime tijd een eigen website Uit het vat waar ik schrijf over drank. Helaas kom ik door betaalde opdrachten niet altijd toe aan schrijven voor mijn eigen pagina, maar deze week had ik het wat rustiger en had ik eindelijk de tijd het weer op te pakken.

Ik ben net klaar met mijn eerste versie van een stuk over mijn bezoek aan het openingsweekend van De Kromme Haring, een brewpub in Utrecht. En daar ben ik dus een uurtje of vier à vijf mee bezig geweest. Exclusief de tijd voor mijn bezoek natuurlijk, en zoals ik al schreef was het het slechts een eerste versie. Voor de tekst online gaat, zit er dus minstens twaalf uur in.

Soms ben ik weleens jaloers op de hobbybloggers, de mensen die gewoon voor de leut schrijven wat ze meemaken, zonder zich druk te maken om de vorm. Of de specialisten die ongelofelijk veel weten, maar vaak geen kaas hebben gegeten van taal. Ik kan me soms scheel ergeren aan ze, dat ook. Dan komt er weer een stuk online dat eruit ziet alsof ze het in een half uurtje hebben getikt, vol kromzinnen en taalfouten. Dan wil ik mijn ogen uitkrabben van de pijn en soms lees ik het stuk niet eens, omdat ik me zo kapot erger. Ik lees altijd met een rode pen, ik kan niet anders. En dan hebben ze ook nog eens het lef om dat stuk de delen in iedere mogelijke Facebook-groep of zichzelf te retweeten onder verschillende Twitter-accounts. Schaamteloze zelfpromotie.

Maar eigenlijk he, eigenlijk… ben ik dan ook een beetje boos op mezelf. Want ik steek zo veel tijd in een tekst, terwijl de gemiddelde bezoeker van mijn website mijn stuk niet eens leest, of misschien een klein stukje. Als mijn stuk al volledig gelezen wordt, dan zal het de meeste lezers niet eens opvallen dat er – als het goed is – geen spel- of typfout meer in zit. Dat iedere zin zorgvuldig is opgesteld, geschoven is met alinea’s voor een mooiere verdeling, alle feiten nog eens zijn opgezocht of nagevraagd om er zeker van te zijn dat alles klopt. En ik heb dan vaak nog niet het lef om het in Facebook-groepen te delen. Ik mag mijn tekst dan wel superieur vinden, maar hij is tegelijk nooit goed genoeg.

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Als je - hoe waar ook - Balkenende ongegeneerd "hun Harry Potter lookalike" noemt in je boek, ben je wat mij betreft af. Wat een slecht geschreven boek van iemand die zogenaamd niet boos was. Nee hoor, hij maakt anderen zwart vanwege het recht op de waarheid, niet omdat hij wraak wil...

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.067 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: