//
you're reading...
Geen categorie

Alweer een nieuw huis

Het rondreizend circus dat mijn leven is trekt weer verder. Verhuizing nummer vier in vijf jaar. Maar deze keer, daar ben ik van overtuigd, toch voorlopig voor het laatst. Ik heb geen zin om uit te leggen waarom het allemaal zo gelopen is – kort samengevat iets met niet zo goed zijn in samenwonen, een huizenbubbel die in mijn gezicht uiteenspatte en een authentieke huisjesmelker – maar ik ben vooral blij dat het einde in zicht is.

Ik heb bij voorbaat medelijden met de volgende bewoners van mijn oude huis. Een jaar geleden kreeg ik nieuwe onderburen met zes kinderen en dat was de druppel voor mij. Mijn bed, bank en ramen stonden af en toe te trillen van de herrie. En mijn nieuwe bovenburen, die enkele maanden later introkken, daarvan weet ik niet wat ze doen, maar het schijnt het beste met schoenen aan om een uur of twee, drie ’s nachts te kunnen. Ik wilde al weg, ik had al spijt van dit huis toen ik er nog niet zo lang zat, maar vorig jaar besloot ik: ik ga hier weg zodra ik kan. En deze keer wel naar een plek waar ik echt wil zijn en voorlopig niet weg hoef.

Zoektocht

Een huis vinden in Rotterdam is beduidend moeilijker geworden de laatste jaren. In 2014 had ik letterlijk na twee weken zoeken de sleutel van mijn nieuwe huis in handen. Begin 2015 verhuisde ik naar mijn huidige plek, ook na nog geen maand zoeken. Huizen van respectievelijk €396 (tijdelijk verhuur) en €625 per maand. Inmiddels val ik buiten de sociale huur, dat maakte het best wel lastig iets acceptabels te vinden. Rotterdam is hip en dat merk je aan de huurprijzen. (Mijn huidige verhuurder verhoogt de huurprijs ook, de volgende huurder mag €192 per maand meer gaan betalen dan ik.)

Ik was dus voornamelijk aangewezen op Woonnet, op de groep woningen speciaal voor mensen die net boven de inkomensgrens voor sociale huur zitten. Het aanbod was niet bepaald overweldigend en meestal stond ik ergens op plek veertig, vrij kansloos dus. Toen ik mijn nieuwe huis op Woonnet zag, wist ik het meteen: die wil ik. En tot mijn verbazing stond ik lange tijd op plek zes, al werd dat uiteindelijk plek tien.

Iedereen die me een beetje kent, weet hoe vastberaden ik kan zijn als ik eenmaal heb bedacht wat ik wil. Ik weet zelden wat ik wil, maar als ik het eenmaal heb bedacht, dan moet het ook. Het probleem is alleen dat je dat niet kan afdwingen met zoiets, want je staat op een wachtlijst, en meer dan wachten kun je niet doen. Mijn hersens bleven zinloos doormalen en steeds onwaarschijnlijkere scenario’s om de woning te krijgen speelden door mijn hoofd, van komisch tot macaber. Het leidde wel tot goede tips van vrienden, zoals tijdens een groepsbezichtiging luid vragen of je veel last hebt van de verslaafdenopvang verderop. Het bleek niet nodig.

Geluk

Ik kreeg de woning, ondanks dat ik als nummer 10 op de lijst stond. Er waren twee bezichtigingen met drie personen geweest, maar die hadden nee gezegd. Vervolgens volgde dus een bezichtiging met 4 personen, en ik was nummer 4. Om half negen ’s ochtends stond ik als enige voor de deur. Tien minuten later kwam de nummer 1, maar je zag al meteen aan haar dat ze het niks vond. Dat zei ze ook, ze vond het niet luxe genoeg. Voor mij onbegrijpelijk, want het huis is in 2013 gerenoveerd, netjes afgewerkt, heeft een fatsoenlijk keukenblok, groot balkon, energielabel A en is praktisch ingedeeld. Ik dacht alleen: geen krakende houten vloer meer, niet meer met kleren aan hoeven slapen in de winter, geen regen die over de binnenkant van mijn raam loopt, geen constant druk verkeer voor de deur. En de Albert Heijn XL om de hoek, dus vegetarische Turkse pizza en Swedish Glace op loopafstand. Ik teken er voor! Sterker nog, ik héb er voor getekend.

Een van de dingen die ik fijn vind aan mijn nieuwe huis is dat er zo veel groen en water in de buurt is. Het maakt niet uit welke kant je op gaat, aan iedere kant is wel een park of een watertje. Toen ik het huis ging bezichtigen en over de Ringdijk fietste, wist ik al dat ik die paar kilometer extra fietsen er wel voor over had, met dat uitzicht. Achter mijn huis is een groenstrook – waar wel iets te veel ganzen zitten naar mijn smaak, maar dat kan ook aan mijn ganzenfobie liggen. Een paar straten naar het zuiden het Argonautenpark, in het noorden het Lage Bergse Bos. Nog geen tien minuten wandelen en ik sta langs het water bij de Bergse Voorplas.

20451893_1637936232907331_2731117948808178090_o

Bijna klaar… 

Afgelopen week ben ik eigenlijk voortdurend bezig geweest met voorbereidingen, vooral met de muren wit zien te krijgen. De vorige bewoner had helaas een voorliefde voor donkergrijs en nog nooit gehoord van afplaktape. Maar gelukkig heb ik ook nog een heel klein beetje tijd gehad om de buurt te verkennen en daar ergens een kopje koffie of glaasje wijn te drinken, of gewoon een beetje rondfietsen. Via een creatieve route naar mijn oude huis in Delfshaven, verdwalen en eindigen in een soort Groundhog Day van oneindige rondjes aan de rand van Overschie in de plensbuien en met haperende GPS, dat soort dingen.

Zaterdag verhuis ik. Er moet nog wel veel gebeuren voor die tijd en ik hoop dat alles op tijd lukt, maar zo niet, dan toch. Op magische wijze lukt altijd alles met verhuizingen – gewoon omdat je geen keuze hebt. Je huur houdt op, de verhuiswagen komt, en dan ga je en dan zie je het wel. Slapen en eten kan altijd nog, maar eerst moet er worden ingepakt. Ik bedenk me nu dat ik vandaag alleen ontbijt, tortillachips, olijven, een zakje winegums en vijf glazen wijn op heb. Zo gaat dat dus.

Ik voel me op mijn nieuwe plek nu al meer thuis dan in mijn oude huis. Het wordt voor het eerst een huis dat ik helemaal zelf heb uitgezocht, geregeld en ingericht (op een paar kleine dingen na, maar vooruit, dat komt wel) en waar ik nu al meer tijd en geld in heb gestoken dan in de twee huizen daarvoor. Het lijkt erop dat eindelijk alles goed komt. Niet alleen heb ik een huis naar mijn zin, mijn buren lijken tot nu toe zelfs heel normaal. Mijn werk gaat weer goed. Ik kan binnenkort stoppen met allebei mijn fysiotherapeuten, omdat het fysiek de goede kant op gaat en ik veel beter om heb leren gaan met chronische pijn. Als alles meezit ben ik begin volgend jaar van mijn schuld af. Het wordt nog eens wat met me. Ik mis nog maar één ding. (Maar als je verder alles hebt, mag je eigenlijk niet klagen. )

Advertenties

Reacties

Een gedachte over “Alweer een nieuw huis

  1. Ik wens jou veel woongenot op je nieuwe stek.

    Vrolijke groet,

    Geplaatst door Rob Alberts | 5 augustus 2017, 9:34

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Instagram

Vitelotte aardappels, zeekraal en edamame, paarse radijs, gele biet, avocado, paarse wortel en Vegafit vissticks

#vegan #whatveganseat #eatfortheplanet #vegansofig #whatfatveganseat #veganfood #veganrotterdam #vegafit

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 931 andere volgers

Categorieën

%d bloggers liken dit: